De beroepscoach als ondernemer ...

Als zelfstandig beroepscoach kan je zo vervuld zijn van de inhoud van je vak, dat je zomaar vergeet ook ondernemer te zijn. Zo werd ik enkele jaren geleden op een koude dag in januari gebeld door een mevrouw voor wie, aan haar stem te horen, financieel het water aan de lippen stond.  Zij vroeg mij in mijn hoedanigheid van  penningmeester van de NOBCO om een bijdrage in haar vergoeding voor levensonderhoud omdat haar UWV uitkering ten einde liep. Toen ik wat overeind was gaan zitten, meldde ik haar dat zij haar geld bij deze beroepsorganisatie juist kwijt kon om geholpen te worden door zich te bekwamen als beroepscoach.

Mijn interesse was gewekt en ik besloot haar iets uitgebreider te woord te staan. Zij vertelde ontslagen te zijn bij een overheidsinstantie waar men haar had aangeraden zich bij de Kamer van Koophandel te laten inschrijven, want “jij weet zoveel van het HR-vak, jij kunt al je kennis zo verkopen!” Vol enthousiasme was mevrouw er met beide benen ingestapt en had werk gemaakt van deze zogenaamde aanrader. Zij had vervolgens meer dan zeven maanden naar de telefoon zitten staren tot die zou gaan rinkelen …  Zij wist immers zoveel!? En men zat toch om haar kennis te springen!?

Toen ik haar vroeg of ze onlangs naar de nieuwjaarsreceptie van de Kamer van Koophandel was geweest met een stapel visitekaartjes, vroeg zij met ongelovige stem: “Visitekaartjes??”

Nadat het gekraak van het breken van mijn klompen was verstompt, vroeg ik door naar haar website, folder, haar elevatorpitch, strategie, haar in de markt te zetten producten. Kortom naar alle zaken die je als ondernemer op z’n minst geregeld moet hebben. Ik heb nooit meer vernomen wat er van haar bedrijfje geworden is, maar ik vrees het ergste. Had ze maar eerder aan de bel getrokken.