Hoe kan het soms lopen


December 1991. Naar Schiphol vliegtuigjes kijken in het Aviodome, dat daar toen nog stond. In het leven met mijn ziel onder mijn arm verzuchtte ik dat het wel bijzonder zou zijn om op Schiphol te werken... Spannend en zo.
Nog geen maand later vindt mijn vriend - werkzaam op Schiphol, jawel - een verlopen interne vacature in de prullenmand op zijn kantoor. Uiteraard niet vervuld, want schapen met vijf poten zijn immers zeldzaam. Hij vist het verfrommelde papiertje uit de bak, loopt ermee naar zijn collega en meldt dat hij daarvoor misschien wel iemand weet. En met die 'iemand' bleek hij mij voor ogen te hebben.


Inderdaad wel een bijzondere functie, prachtig en met veel uitdaging, maar 'ben ík daar nou iemand voor?' Onthoud wel dat ik nog steeds met die ziel onder mijn arm zit. Meer om mijn vriendje een plezier te doen heb ik na twintig minuten mijn CV en briefje gereed en glijdt de envelop in de gretige mond van Tante Pos. Binnen een week word ik uitgenodigd voor een gesprek. Ik betreed de kamer van mijn toenmalige chef, geef hem en de overigen een hand en ik voel iets van een 'klik', een zeldzaam gevoel dat zich niet laat beschrijven. Wie het weet mag het zeggen.


We kletsen een halfuurtje wat over historie, vakinhoud en toekomst, en Wim stelt de overige gesprekspartners de boeiende vraag 'Hebben we nog vragen voor onze Chris'. Eigenlijk ben ik toen al aangenomen ...
Een maand later sta ik in Haarlem bij de keuringsarts alwaar ik vernam dat Wim plotseling was overleden... Ik heb dus nooit onder hem gewerkt en in dat ene halfuurtje heeft hij de rest van mijn carrière een boost gegeven die zijn weerga niet kent.


Tot op de huidige dag gedenk ik hem, want doordat hij een nieuwe start voor mij mogelijk maakte en ongelooflijk veel heb geleerd, kon dit jaren later de basis vormen voor mijn trainings- en coachpraktijk.

 

Terug ...