Nieuw land

Starend door een licht beregende ruit van een comfortabele Spido boot verwonder ik mij over het voorbijtrekkende industrielandschap dat op deze tweede Maasvlakte in mei 2013 nog tamelijk onbebouwd is. Met veel collega’s krijgen we een duidelijk exposé over het wat, hoe en waarom van deze verovering op de zee. Ik ben onder de indruk. Niet zozeer van wat ik zie maar van de denk- en werkkracht van mensen. En tenslotte ben ik in een grijs verleden opgeleid tot aardrijkskunde docent.

Ik mijmer wat terug naar een zomers tafereeltje vorig jaar aan het strand, waarin ik met mijn kleinzoon in het zand zit te scheppen. Zie het voor je: hij heeft een petje met de klep naar achteren op. Zijn moeder beschermt zijn nekje tegen de zon.

“Opa ook” betekent dat ik ook mijn klep naar achteren moet doen. Van oma moet ik nog weleens mijn klep hóuden, maar dat is een ander verhaal.

Ik graaf een kuil, Hugo doet zijn voetjes erin. Opa stampt het kuiltje - ditmaal mét voetjes erin - weer aan met zand. Voetjes komen met een giechel weer boven het zand uit. Lachen. Opa graaft een kuiltje, voetjes, giechel, aanstampen, voetjes tevoorschijn, lachen. Nou, en dat 50 keer ….

Als ik op het strand een kuil van enige importantie wil graven, conform onze oosterburen, dan heb ik een stevige schop nodig, veel tijd en een pilsje of twee. Is het jullie ook weleens opgevallen hoe razendsnel de randen van je kuil verglijden en je kuil deels weer doen instorten, vooral als het zand droog is. Een ware Tantaluskwelling, dat zand dan, niet de pils natuurlijk. Wisten jullie trouwens dat zand en puin onder aan een berg altijd in een hoek van ongeveer 34° ligt? Weer wat geleerd.

Hoeveel krachtsinspanning is er nodig om grote stukken land in zee te creëren? Welke briljante geesten hebben dit idee van papier tot werkelijkheid gebracht, of laten brengen. Alles begint immers met een idee waarna energie en doorzettingsvermogen nodig zijn om je doel te verwezenlijken. Hoe doe ik dat? En hoe realiseer jij je doelen? In beginsel wil Rotterdam de grootste, beste, mooiste haven zijn van Europa, van de wereld. Ambitie, mooi. Haalbaar? Zeker. Of het de prijs waard is zal pas over decennia gaan blijken, als nieuwe industrieën op het nieuwe land aan nieuwe behoeftes van nieuwe mensen gaan voldoen. Soms hou ik mijn hart vast voor een teruggedrongen natuur met toegenomen kans op milieu aantastingen. En toch ben ik trots dat wij dat kunnen: waarin een klein land groot kan zijn.

Hugo woont inmiddels in het noorden van het land en zeer vaak rijden we over de afsluitdijk. Ook weer zo’n sterk staaltje van visie en realisatie. Maar daarover misschien een andere keer.

Zo, en nu eerst een ….? Juist.